Roman Bolesław Galar

Roman Bolesław Galar urodził się 16 lipca 1944 roku w Żywcu. Po zdaniu matury w I Liceum Ogólnokształcącym im. Kopernika w Żywcu w 1962 roku studiował na Wydziale Elektroniki Politechniki Wrocławskiej, które ukończył w 1968 roku. W 1974 roku uzyskał doktorat w Instytucie Cybernetyki Technicznej PW na podstawie pracy o optymalizacji parametrycznej, będąc uczniem profesora Zygmunt Szparkowskiego. Habilitację uzyskał w 1992 roku w Instytucie Biocybernetyki i Inżynierii Biomedycznej im. Macieja Nałęcza PAN w Warszawie.

Był pracownikiem Zakładu Automatyki i Modelowania w Instytucie Informatyki, Automatyki i Robotyki Politechniki Wrocławskiej, a w 1996 roku uzyskał stanowisko profesora nadzwyczajnego PW.

Jego działalność naukowa koncentruje się na procesach adaptacyjnych opartych na modelach ewolucyjnych, zarówno w optymalizacji komputerowej, jak i w interpretacji oraz zarządzaniu innowacyjnymi procesami rozwoju technologicznego, kulturowego i regionalnego. Jest autorem lub współautorem ponad 150 publikacji, w tym strategii rozwoju Dolnego Śląska i Wrocławia oraz planu rozwoju Politechniki Wrocławskiej. Opiekował się prognozami rozwoju Polski i Europy i analizował przyczyny kryzysów związanych z brakiem innowacyjności.

W latach 2003–2011 pełnił funkcję zastępcy sekretarza generalnego Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Współpracy z Klubem Rzymskim, Komitetu Prognoz Polska 2000 Plus przy Prezydium PAN oraz Komisji Kultur Europejskich Oddziału PAN we Wrocławiu. W 2015 został odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej, a w 2018 wyróżniony tytułem Lwa Politechniki Wrocławskiej.

Poza działalnością naukową był aktywnym członkiem i uczestnikiem wypraw jaskiniowych Sekcji Grotołazów. Pełnił funkcję prezesa Sekcji w kadencji 1968–1969. W grudniu 1968 i na początku 1969 roku wziął udział w wyprawie kierowanej przez Bernarda Uchmańskiego na dno Jaskini Śnieżnej (rekord świata w tej konkurencji).