Karol Kumuniecki
Biografia
Karol Kumuniecki urodził się w Żywcu w rodzinie Antoniego i Marii z Błaszczyńskich. Był bratem Michała Kumunieckiego (1896–1940), legionisty, architekta i porucznika rezerwy, zamordowanego w Katyniu. Jego szwagier kapitan Aleksander Żebrowski (1893–1940) także został zamordowany w Katyniu.
W latach 1910–1913 należał do Związku Walki Czynnej, a następnie od 23 lutego 1913 roku do 4 sierpnia 1914 roku do Związku Strzeleckiego. W czasie I wojny światowej Karol walczył w Legionach Polskich. Pełnił służbę w 1. pułku piechoty, a następnie w c. i k. Komendzie Legionów Polskich i 3. pułku piechoty. 1 maja 1916 roku został mianowany chorążym piechoty. W czasie walk dostał się do rosyjskiej niewoli.
W 1920 roku jego kariera wojskowa kontynuowała się w II Rzeczypospolitej. 19 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w 9. pułku piechoty Legionów. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 488. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 9. pp. W 1923 roku pełnił obowiązki komendanta Kadry Batalionu Zapasowego 21. pułku piechoty w Warszawie. W latach 1924–1925 był kwatermistrzem tego pułku. 1 grudnia 1924 roku został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 146. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Następnie pełnił służbę w Biurze Ogólno Administracyjnym Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 24 grudnia 1929 roku został awansowany do stopni podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 28. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 26 marca 1931 roku został przeniesiony do 11. pułku piechoty w Tarnowskich Górach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 27 lutego 1937 roku został mianowany dowódcą 67. pułku piechoty w Brodnicy. Na czele tego oddziału walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. 19 września 1939 roku został ciężko ranny w czasie bitwy nad Bzurą. Miał przestrzelone płuco, wątrobę i staw łokciowy. Do marca 1940 roku przebywał na leczeniu w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie. Po wyjściu ze szpitala zamieszkał razem z rodziną w mieszkaniu brata Michała. 16 lipca tego roku został zatrzymany i osadzony na Pawiaku. 2 stycznia 1941 roku został wysłany do obozu koncentracyjnego Auschwitz. W obozie został członkiem Związku Organizacji Wojskowej. 25 stycznia 1943 roku został rozstrzelany wraz z innymi członkami obozowego ruchu oporu. Jego grób symboliczny znajduje się na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kw. 12B-6-26).
Karol Kumuniecki w 1920 roku ożenił się z Kazimierą, córką Piotra Żebrowskiego, administratora klucza majątków Sanniki-Konstantynów, i Aleksandry ze Śmiechowskich. Z tego związku 19 grudnia 1927 roku urodziła się Hanna Kumuniecka-Chełmińska ps. Maryla, Hanka, sanitariuszka Pułku AK Baszta, uczestniczka powstania warszawskiego.