Józef Małysiak
Biografia
Józef Małysiak urodził się w Żywcu 11 marca 1884 w rodzinie wielodzietnej, będąc synem Wojciecha, nauczyciela, oraz Marii z domu Biedrońskiej, gospodyni domowej. Miał jedenaścioro rodzeństwa; w kościele Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Jerozolimskiego w Żywcu został ochrzczony 23 kwietnia 1884, otrzymując imiona Józef, Marian i Wiktor.
W okresie szkolnym uczęszczał do szkół w Makowie Podhalańskim, Paszkówce i Zatorze, a następnie w latach 1896–1903 był uczniem gimnazjum w Wadowicach, gdzie zetknął się z karmelitami bosymi i o. Rafałem Kalinowskim, późniejszym świętym, który był jego spowiednikiem. W 1903 uzyskał świadectwo dojrzałości i podjął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
Po ukończeniu studiów w 1907 otrzymał święcenia kapłańskie w katedrze św. Stanisława i św. Wacława w Krakowie z rąk bp. Anatola Nowaka. Mrzma prymicyjną odprawił w kościele Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Gdowie. Jako ksiądz pracował w Myślenicach (1907–1908) jako wikariusz, a następnie w Jordanowie (1908–1917) jako wikariusz i prefekt szkół powszechnych; prowadził także działalność społeczną, inicjując koło abstynenckie.
W latach 1917–1918 był katechetą w parafii Trzebinia, gdzie zetknął się z salwatorianami i ks. Benignym Dziadkiem SDS, który zachęcił go do poszukiwania drogi zakonnej. Za ich wpływem, za zgodą biskupa Adama Sapiehy, 6 sierpnia 1918 wstąpił do zgromadzenia, przyjmując imię zakonne Czesław. Nowicjat odbył w Hambergu, a 11 października 1919 złożył pierwsze śluby zakonne, natomiast śluby wieczyste złożył 11 października 1922 w Krakowie. Po nowicjacie przebywał w Trzebini, skąd wyjeżdżał głosić rekolekcje w innych zakonach oraz prowadzić rekolekcje i misje ludowe w parafiach praktycznie w całej Polsce.
W latach 1923–1934 jako dyrektor ds. misji i rekolekcji parafialnych wykazał się zdolnościami organizacyjnymi; opracowana przez niego tzw. metoda salwatoriańska wpływała na rangę i skuteczność rekolekcji. W latach 1924–1927 pełnił funkcję magistra nowicjatu i rektora kleryków w Krakowie na Zakrzówku. W listopadzie 1927 powrócił do Trzebini i objął urząd przełożonego; w 1928 założył pierwszy w Polsce dom rekolekcji zamkniętych dla 50 osób, z duchowym opiekunem w osobie św. Józefa. Do szerzenia idei rekolekcji zamkniętych wykorzystywał ambonę, radio i prasę oraz spotkania i zjazdy. Propagowanie idei rozpoczął od stworzenia czasopisma rekolekcyjnego Dzwonek Rekolekcyjny, które od 1933 zmieniło nazwę na Drogowskaz.
W 1930, w Puszczykowie k. Poznania, wraz z katechetką z Zakopanego Ireną Parasiewicz założył Towarzystwo Pracy Betańskiej (obecnie Zgromadzenie Sióstr Rodziny Betańskiej, betanki). W 1934 wystąpił ze zgromadzenia salwatorianów i przeniósł się do diecezji kieleckiej, gdzie w Kielcach założył Zgromadzenie Zakonne Księży Przemienienia Pańskiego (które jednak po roku zostało rozwiązane). W latach 1931–1934 był komisarzem Zgromadzenia Braci Serca Jezusowego, pisząc dla nich konstytucje (zatwierdzone w 1937). W 1935 zaczął wydawać dwumiesięcznik Pismo Rekolekcyjne. W 1936 przeszedł do archidiecezji lubelskiej jako misjonarz diecezjalny. Na początku II wojny światowej mieszkał w Nałęczowie, a w 1940 przeniósł się do Łukowa, a w 1942 do Kazimierza Dolnego, gdzie został rektorem kościoła św. Anny i Ducha.
Po II wojnie światowej starał się o powrót do zgromadzenia salwatorianów. W 1948 odbył powtórnie nowicjat, przyjmując kolejne imię zakonne Chryzostom. 11 marca 1950 złożył po raz drugi profesję zakonną. Będąc ponownie salwatorianinem w latach 1951–1960 został dyrektorem rekolekcji i misji parafialnych, a 1 lipca 1960 został superiorem domu zakonnego w Trzebnicy. Do końca życia prowadził rekolekcje dla księży, zakonników i zakonnic, przeprowadzając ich w ponad 1300 serii. Zmarł nagle 10 listopada 1966 w Trzebnicy; pogrzeb odbył się po uroczystościach, a został pochowany w grobowcu salwatorianów w Bagniu Obornik Śląskich.
W procesie beatyfikacyjnym Zgromadzenie Sióstr Rodziny Betańskiej podjęło starania o wyniesienie go na ołtarze. Stolica Apostolska 11 maja 1995 wydała nihil obstat na rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego, który w archidiecezji lubelskiej wszedł w etap diecezjalny 6 października 1995. Od tego czasu przysługuje mu tytuł Sługi Bożego.