Ignacy Stawarz
Biografia
Ignacy Stawarz urodził się 4 stycznia 1948 roku w Żywcu. Był górnikiem i działaczem opozycji antykomunistycznej w okresie PRL. W latach 1966–1968 działał w Zrzeszeniu Studentów Polskich, a w marcu 1968 brał udział w manifestacjach studenckich w Krakowie na fali wydarzeń marcowych.
W latach 1974–1981 był zatrudniony w Oddziale Utrzymania Ruchu KWK „Ziemowit” w Tychach-Lędzinach, jednocześnie będąc członkiem Związku Zawodowego Górników w latach 1974–1980. Od września 1980 związany z NSZZ „Solidarność” i piastował funkcję przewodniczącego Komitetu Wydziałowego „Solidarność” oraz członka Komitetu Zakładowego w KWK „Ziemowit”. Był delegatem na I i II Wojewódzki Zjazd Delegatów Regionu Śląsko-Dąbrowskiego oraz delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów.
Stawarz był współorganizatorem i jednym z liderów grupy kierującej podziemnym strajkiem w KWK „Ziemowit” w dniach 15–24 grudnia 1981 r., w którym uczestniczyło ok. 2 tys. górników. Był to drugi co do długości podziemny strajk w kopalniach po wprowadzeniu stanu wojennego (dłuższy był strajk w KWK „Piast”). Wraz z Mirosławem Stroczyńskim i Eugeniuszem Krystianem tworzył kierownictwo Komitetu Strajkowego w kopalni.
Po strajku 29 grudnia 1981 dobrowolnie oddał się w ręce Milicji Obywatelskiej. 31 grudnia 1981 aresztowany przebywał w Areszcie Śledczym w Katowicach. 1 lutego 1982 Sąd Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu na sesji w Katowicach umorzył postępowanie przeciwko niemu i 2 lutego został zwolniony z aresztu. Po wyjściu z aresztu pozostawał bezrobotny i działał w podziemnym obiegu prasy i jej kolportażu. W lutym 1986 podczas rewizji i próby zatrzymania zbiegł; został ponownie zatrzymany w kwietniu tego samego roku i osadzony w Areszcie Śledczym w Katowicach, gdzie przebywał do września 1986. Od czerwca 1987 na emigracji w USA.