Franciszek Zbigniew Kubicki
Biografia
Franciszek Zbigniew Kubicki urodził się 5 marca 1897 roku w Żywcu, wówczas mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana i Marii z Brydzińskich. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę wstąpił do Wojska Polskiego i awansował na kapitana piechoty z dniem 1 czerwca 1919 roku.
W kolejnych latach służył w różnych jednostkach, m.in. w 14 pułku piechoty we Włocławku jako adiutant, w 12 pułku piechoty w Wadowicach, a następnie w 79 pułku piechoty w Słonimiu. W 1930 roku objął stanowisko dowódcy batalionu w KOP, a w listopadzie 1931 dowodził batalionem KOP „Niemenczyn”. W 1932 roku uzyskał stopień podpułkownika i objął stanowisko dowódcy 43 pułku piechoty w Dubnie.
We wrześniu 1939 roku na czele 43. pp walczył w kampanii wrześniowej, m.in. w walkach o Falenicę. Został wzięty do niewoli niemieckiej i osadzony w Oflagu VII A w Murnau, gdzie pełnił funkcję męża zaufania obozu i współpracował z Międzynarodowym Czerwonym Krzyżem. Po wyzwoleniu wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i został przydzielony do 2. Brygady Strzelców Karpackich. Do Polski powrócił w 1947 roku.
Zmarł 6 czerwca 1967 roku w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera XIV B-8-3a). Był żonaty z Aleksandrą Zającówną, miał córkę Aleksandrę Janinę i syna Zbigniewa Stanisława.