Franciszek Walczyński

Franciszek Walczyński urodził się 20 grudnia 1852 w Żywcu, gdzie ukończył szkołę powszechną. W Tarnowie ukończył gimnazjum, następnie studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym, a w międzyczasie uczył się muzyki u prywatnego nauczyciela. Święcenia kapłańskie przyjął w 1876 roku z rąk biskupa Józefa Pukalskiego.

Przez pierwszy rok po święceniach pracował jako wikariusz w Limanowej, a następnie w latach 1877–1886 jako wikariusz katedralny w Tarnowie, w tym czasie ucząc śpiewu w Instytucie Sióstr Urszulanek. W latach 1880–1890 i 1895–1897 uczył także śpiewu w tarnowskim seminarium duchownym. Po zakończeniu obowiązków wikariuszowskich pracował jako katecheta w I Gimnazjum w Tarnowie, gdzie na podstawie śpiewników jego autorstwa uczono chór. W 1906–1907 przekazał II Gimnazjum znaczną część zbiorów nutowych.

Niektóre źródła błędnie sugerowały, że w 1888 roku założył diecezjalną szkołę organistów w Tarnowie. Z powodu braku środków szkoła została ponownie zamknięta, a ponowne uruchomienie nastąpiło w 1900 roku pod kierownictwem Franciszka Walczyńskiego, który zastąpił na stanowisku dyrektora swojego brata Stanisława. Od 1915 roku aż do śmierci pełnił funkcję prezesa Stowarzyszenia św. Filomeny i Domu dla Nieuleczalnie Chorych w Tarnowie.

Za działalność duszpasterską i muzyczną został szambelanem papieskim i prałatem domowym; w 1896 roku został kanonikiem kapituły katedralnej w Tarnowie, a w 1922 roku pro­tonotariuszem apostolskim. Zmarł 12 lipca 1937 roku w Tarnowie i został pochowany na Starym Cmentarzu (Sektor XX, Rząd 1, Nr grobu 4).

Komponował około 230 utworów (200 wokalnych i reszta organowych), napisał 18 książek i 15 artykułów z zakresu muzyki kościelnej, kaznodziejstwa i ascetyki.