Eugeniusz Błasiak
Biografia
Eugeniusz Błasiak urodził się 25 października 1901 roku w Żywcu. Był polskim chemikiem technologicznym.
Ukończył Szkołę Realną w Żywcu w 1919 roku i Wydział Chemiczny Politechniki Lwowskiej w 1923. W okresie międzywojennym pracował w cukrowni Chybie i w Państwowej Fabryce Związków Azotowych w Chorzowie (1925–1939). Podczas okupacji pracował jako projektant w Towarzystwie Eksploatacji Soli Potasowych we Lwowie, a następnie na Uniwersytecie Lwowskim, w Towarzystwie Handlu Bydłem i w Szkole Mechanicznej w Ropczycach.
Po wyzwoleniu ze Śląska wrócił do Zakładów Azotowych w Chorzowie jako szef Zakładu Badawczego. W 1945 uruchomił instalację do produkcji stężonego kwasu azotowego. Opracował katalityczne metody produkcji alkoholu metylowego, aldehydu i bezwodnika octowego. W 1951 uzyskał stopień doktora na Politechnice Śląskiej, a w 1952 opublikował książkę Kataliza i katalizatory. W 1953 otrzymał Nagrodę Państwową I stopnia. W 1954 został profesorem Politechniki Śląskiej, a od 1959 kierował Laboratorium Instytutu Nawozów Sztucznych w Chorzowie. Wykładał także na Politechnice Śląskiej.
W 1963 zrezygnował z pracy w przemyśle, by skoncentrować się na pracy naukowej; objął kierownictwo Katedry Elektrochemii Technicznej i Elektrometalurgii. Od 1966 był profesorem zwyczajnym, w latach 70. zastępował dyrektora Instytutu Chemii i Technologii Nieorganicznej i zasiadał w Komisji Głównej Chemii w Komitecie Nauki i Techniki PAN.
Do najważniejszych badań Błasiaka należały prace nad syntezą mocznika i metanolu, a także nad produkcją kwasu azotowego. Był autorem lub współautorem ok. 70 publikacji naukowych, 5 książek i wielu patentów; wypromował 13 doktorów i nadzorował 4 habilitacje.