Alfons Wnętrzak
Biografia
Alfons Wnętrzak urodził się 3 września 1896 w Żywcu. Był synem Stanisława i Anny ze Sprychów.
Uczył się w C. K. Wyższej Szkole Realnej w Żywcu; w 1914 r. ukończył naukę w piątej klasie i grał na waltorni w szkolnej orkiestrze. W tym samym roku wstąpił do Legionów Polskich.
W 1918 służył w II Korpusie Polskim w Rosji, a następnie działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. W latach 1918–1920 walczył w szeregach Wojska Polskiego. 21 sierpnia 1919 jako podoficer byłych Legionów został mianowany podporucznikiem w piechocie. Po zakończeniu działań wojennych kontynuował służbę jako oficer zawodowy w 8. pułku piechoty Legionów i awansował na kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919, a następnie przeniesiony do KOP i 3. pułku strzelców podhalańskich. W 1939 pełnił służbę w Komendzie Rejonu Uzupełnień Pińczów na stanowisku kierownika II referatu uzupełnień. Od 10 września 1939 jako dowódca kompanii plot. karabinów maszynowych typ B nr 107 walczył w składzie Grupy „Stalowa Wola”.
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do niewoli sowieckiej i osadzony w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na tzw. liście Gajdideja pod pozycją 511.
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.